Ανοιξιάτικο απόγευμα και ο καιρός προσφέρεται για έναν περίπατο στη Διονυσίου
Αεροπαγίτου. Σε αυτό τον περίφημο δρόμο που ενώνει την Ακρόπολη με το Θησείο,
γνώριμοι ήχοι πλανιούνται στον αέρα. Εμείς συναντήσαμε τον Κώστα, φοιτητή
αρχιτεκτονικής από τη Θεσσαλονίκη, ο οποίος, μάλιστα, έπαιζε στο δρόμο για πρώτη φορά
ύστερα από τέσσερα χρόνια.
Θα μας πεις το όνομά σου;
Κώστας.
Τι σου αρέσει να ερμηνεύεις;
Κοίτα, όταν ξεκίναγα, παλαιότερα, στο γυμνάσιο – λύκειο, έκανα Μουζουράκη, Μαραβέγια,
κάτι τέτοια πράγματα. Τώρα, είμαι τέσσερα χρόνια και στη Θεσσαλονίκη, που σπουδάζω
αρχιτεκτονική, και έχει αλλάξει πολύ το γούστο μου, δηλαδή ακούω πιο πολύ Θανάση
Παπακωνσταντίνου, Μάλαμα και πιο παλιά, πιο ρεμπέτικα. Αλλά αυτά που γράφω είναι πιο
προς το έντεχνο, οπότε δεν ξέρω ακριβώς που είμαι ακόμα.
Πώς και βρέθηκες Αθήνα;
Έφαγα φρίκη με τις σπουδές μου, γιατί σκέφτομαι και να ασχοληθώ με τη μουσική, δεν ξέρω
τι θέλω να κάνω, ήμουν και σε μια περίεργη φάση γενικότερα, παράτησα το σπίτι, το
ξενοίκιασα και ήρθα εδώ να ξαναμείνω με οικογένεια ένα τρίμηνο, να παλέψω, να δω τι θα
κάνω με τη μουσική, γιατί μου είναι και πιο εύκολο εδώ.
Πόσα χρόνια ασχολείσαι με τη μουσική;
Ασχολούμαι από γυμνάσιο, τώρα είμαι κάνα 8άρι – 9άρι χρόνια και έπαιζα στο δρόμο πριν
από 4 -5 χρόνια, στην Ερμού με παρέες, έτσι, πολύ ωραία φάση.
Τι απολαμβάνεις περισσότερο σε αυτό που κάνεις;
Εγώ νόμιζα ότι απολαμβάνω μόνο το γράψιμο, γιατί έλεγα ότι δεν το ‘χω πολύ με τη φωνή
στην αρχή. Τώρα, πλέον, έχει αρχίσει να μου αρέσει και η φάση, γιατί βλέπω ας πούμε τον
κόσμο όταν θα τραγουδήσω, παρατηρώ λίγο τα βλέμματα, ποιος θα ασχοληθεί, ποιος θα το
παρατηρήσει. Δηλαδή, εδώ στον δρόμο είναι πολύ σχολείο, γιατί, εντάξει, δεν έχει έρθει ο
άλλος να σε πληρώσει, να σε ακούσει, γιατί τώρα δουλεύω και σε ένα μαγαζάκι, είναι τελείως
άλλο, περνάει ο καθένας ανυποψίαστος, πρέπει σε πέντε δευτερόλεπτα να προλάβεις, να
του κινήσεις λίγο την προσοχή.
Υπάρχει γενικά ανταπόκριση από τον κόσμο;
Κοίτα, τώρα είμαι στο πρώτο μισάωρο – σαραντάλεπτο, χαμογελάνε όλοι, δεν αφήνουν
τίποτα, αλλά κάτι θα γίνει. Κοίτα, αν είχα παρέα (συνήθως πάμε παρέα, παλιά ας πούμε),
επειδή εκεί πέρα έχω και τους φίλους μου, λένε «α, καλοί θα είναι αυτοί!», επειδή είναι καμιά
δεκαπενταριά, μαζεύονται. Τώρα που είμαι μόνος μου είναι πιο ζόρικο, γιατί κατέβηκα, πήρατο μετρό, ήρθα μόνος μου… Τώρα το κάνω πιο πολύ από ανάγκη, πιο μικρός το έκανα έτσι για την καβάντζα.
Τι προσδοκίες έχεις για το μέλλον;
Εγώ έχω γράψει καμιά πενηνταριά τραγούδια, αλλά επειδή είμαι λίγο φοβιτσιάρης δεν τα
έχω βγάλει πουθενά. Και χρόνια μου λένε, δηλαδή, έχω βρει και άτομα που είναι συνεργάτες
και γνωστών καλλιτεχνών, που μου έχουν πει να με βοηθήσουν, αλλά το φοβάμαι. Και γι’
αυτό τώρα, εκεί που ήμουν στη σχολή και δούλευα κιόλας, λέω «τι κάνεις, αφού πιο πολύ
σου αρέσει αυτό». Δηλαδή, με τη σύνθεση πιο πολύ με ενδιαφέρει, αλλά και να παίζω σε
μαγαζάκια. Τώρα τελευταία το έχω ανακαλύψει αυτό πιο πολύ, αλλά είμαι λίγο, ακόμα,
άσχετος, δηλαδή μη φανταστείς, κιθάρα, φωνή δεν έχω κάνει μαθήματα, έχω κάνει λίγο στο
γυμνάσιο και μετά μόνος μου.
Του ευχόμαστε τα καλύτερα, λοιπόν!
Street Art Junkies 